ഇനിയെന്നാണ് ക്രിസ്തുമസ്?’

February 16, 2020

 

അരുണാചൽ പ്രദേശിലെ ചങ്ലാങ് (changlang) ജില്ലയിലെ മിയാവോയിലാണ് എന്‍റെ 2009 ലെ ക്രിസ്തുമസ്സ്. അന്ന് ഞാൻ ക്രിസ്തുമസ് തിരുക്കർമ്മങ്ങൾക്ക് പോകേണ്ടത്, ബംഗ്ളാദേശിൽ നിന്ന് കപ്റ്റായ് ഡാമിന്‍റെ പരിസരങ്ങളിൽ നിന്ന് കുടിയിറക്കപ്പെട്ട ചക്മ ഗോത്രക്കാർ തിങ്ങിപ്പാർക്കുന്ന, മിയാവോക്കടുത്തുള്ള ദേവപുരിയിലാണ്- ദേവന്മാരുടെ പുരിയെന്ന പേര് തന്നെ വലിയൊരു വിരോധാഭാസം- നാല്പത്തഞ്ച് വയസ്സിനു മുകളിലേക്ക് വിരലിലെണ്ണാവുന്നവർ മാത്രമേ അവിടെ ജീവനോടെ ഉള്ളൂ. സ്ത്രീകളിൽ നല്ലൊരു ഭാഗവും പ്രസവത്തോടുകൂടിയോ അനാരോഗ്യം മൂലമോ അപ്പോഴേക്കും മരിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. മലമ്പനിയോ മറ്റേതെങ്കിലും രോഗമോ വന്ന് പുരുഷന്മാരും അവസാനിക്കും. ഇത്രമാത്രം ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒരു മനുഷ്യസമൂഹത്തെ ഞാൻ അന്നുവരെ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഗതികേട് കൊണ്ട് ബംഗ്ളാദേശിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോന്നവരാണ് ആ പാവങ്ങൾ. പക്ഷെ എത്തിച്ചേർന്ന മണ്ണിൽ അവർ ആരാലും പരിഗണിക്കപ്പെടാതെ, ബഹുമാനിക്കപ്പെടാതെ ജീവിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവർക്കറിയാവുന്ന ആകെയുള്ള തൊഴിൽ കൃഷിയാണ്. പക്ഷേ, അവർ ചോര പൊടിഞ്ഞുണ്ടാക്കുന്നവക്ക് വിലയിടുന്ന മാർവാടികൾ അവരോട് നീതി കാണിക്കുമെന്ന് മാർവാടികൾ പോലും വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. അദ്ധ്വാനിക്കുന്നവനും അദ്ധ്വാനിക്കാത്തവനും തുല്യമായ പട്ടിണി. ആശുപത്രി, പോസ്റ്റ് ഓഫീസ്, റോഡുകൾ, ടെലഫോൺ, സിനിമ, വൈദ്യുതി ഇവയൊന്നും അവർ കണ്ടിട്ടില്ല. ഇടക്കിടെ അസം റൈഫിൾസിലെ പട്ടാളക്കാർ ആ മലയിടുക്കുകളിൽ എത്തും. അവരെയെല്ലാം ഭേദ്യം ചെയ്യും. അല്പം കഴിയുമ്പോൾ പതുങ്ങിയിരിക്കുന്ന തീവ്രവാദ ഗ്രൂപ്പുകളിൽ ഉള്ളവർ എത്തും. തങ്ങളെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും വിവരങ്ങൾ പട്ടാളത്തിന് കിട്ടിയോ എന്ന് സംശയിച്ച് അവരും ഉപദ്രവിക്കും. കൂടാതെ വന്യമൃഗങ്ങളുടേയും കാലാവസ്ഥയുടെയും ആക്രമണങ്ങൾ. ഇങ്ങനെ എല്ലാദിശയിലും നിന്ന് അനീതി മാത്രം അനുഭവിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനത. പശിയടങ്ങാത്ത വയറുമായി കിടന്നുറങ്ങുമ്പോൾ സ്വപ്നങ്ങൾപോലും നഷ്ടപ്പെട്ട ഇവരുടെ അടുത്തേക്കാണ് ക്രിസ്തുമസ് ആഘോഷങ്ങൾക്കായി ഞാൻ എത്തുന്നത്.

ഹിമാലയത്തിൽ നിന്നുൽഭവിച്ച് ബഹ്മപുത്രാ നദിയിൽ എത്തിച്ചേരുന്ന ദിഹിങ്‌ നദി കടന്നു അവിടെയെത്താൻ ഏകദേശം നാല്-അഞ്ച് മണിക്കൂർ എടുക്കും. തോണിക്ക് മുകളിൽ ബൈക്ക് കയറ്റി വച്ചുവേണം കുത്തൊഴുക്കുള്ള, ആഴമേറിയ ആ നദി മുറിച്ചുകടക്കാൻ. മൺസൂൺ കാലങ്ങളിൽ ആരും അതിന് ശ്രമിക്കാറില്ല. ശ്രമിച്ചവർ ആരും അക്കരെയെത്തിയിട്ടുമില്ല. നദി മുറിച്ചുകടന്ന് ചെറിയൊരു കാട്ടിലൂടെ ഏറെ ദൂരം സഞ്ചരിച്ചാണ് ദേവ്പുരിയിലെത്തുന്നത്. അപ്പോഴേക്കും രാത്രിയായി. എന്‍റെ  ബാഗിൽ വിശ്വാസികൾക്ക് നൽകാനുള്ള വി. കുർബ്ബാനയുണ്ട്. ഞാൻ വരാൻ വൈകുമെന്ന് അറിഞ്ഞതുകൊണ്ടാകും ദൂരെ നിന്ന് തന്നെ അവർ ജപമാല ചെല്ലുന്നത് കേൾക്കാം. ഒരു 250 ചതുരശ്ര മീറ്റർ മാത്രം ചുറ്റളവുള്ള, പനയോലകൊണ്ട് മുകളും വശങ്ങളും മറച്ച ഒരു ചെറിയ ഹാൾ. ഏതാനും പട്ടിക കൂട്ടിയടിച്ച ഒരു ചെറിയ മേശ. ഏതാനും മുളകൊണ്ടുള്ള ബെഞ്ചുകൾ. ഇത്രയുമായാൽ ഒരു ദേവാലയമായി.

എന്നെ സ്നേഹത്തോടെ അവർ സ്വീകരിച്ചു. തേയിലയുടെ പച്ചയില ഇട്ട് തിളപ്പിച്ച വെള്ളം കുടിക്കാൻ തന്നു. ഞാൻ ബാഗിൽ നിന്ന് തിരുവസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്ത് ധരിച്ചു. ശുശ്രൂഷ ആരംഭിച്ചു. എന്‍റെ മുറി ഹിന്ദിയിൽ ക്രിസ്തുമസ് സന്ദേശം നൽകി. ദരിദ്രരും ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെട്ടവരുമായ ഈ മനുഷ്യരോട് എന്ത് പ്രതീക്ഷയുടെ സന്ദേശമാണ് എനിക്ക് പറയാൻ കഴിയുക? തോൽക്കുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പുള്ള ആ കളിയിൽ നിന്ന് ഞാൻ പിന്തിരിഞ്ഞു.

എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ അവർക്ക് നേരത്തെ കരുതിയിരുന്ന സമ്മാനം നൽകാനായി ഒരുങ്ങി. ഞാൻ കരുതി വച്ചിരുന്ന ഒരു കേക്ക് ഞാൻ പുറത്തേക്കെടുത്തു. ആദ്യമായി കേക്ക് കാണുന്ന പലരും അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. മുതിർന്നവരും കുട്ടികളും ഒരുപോലെ കേക്കിനെ ഭക്ത്യാദരപൂർവ്വം നോക്കി. കേക്ക് മുറിക്കാൻ ഞാൻ കത്തി എടുത്തിരുന്നില്ല. ഞാൻ ഒരു കത്തി കൊണ്ടുവരുവാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരാൾ ഒരു മഴുവുമായി വന്നു. കാരണം ചക്മ വിഭാഗക്കാരുടെ ഇടയിൽ ഈ മഴു മാത്രമേ നിലവിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവർ ഈ മഴുവാണ് എല്ലാം മുറിക്കാനായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. അങ്ങനെ എല്ലാവരുടെയും സമ്മതത്തോടെ മഴു ഉപയോഗിച്ച് ഞാൻ കേക്ക് മുറിച്ചു.

അവിടെ ചെല്ലുമ്പോഴൊക്കെ രാത്രിയിൽ തങ്ങുന്ന ഒരുവീടുണ്ട്. അവിടേക്ക് ചെന്നു. അരിയിട്ട് വറ്റിച്ചെടുത്ത പരുക്കൻ ചോറിലേക്ക് പരിപ്പും പപ്പായയും മുളകുമിട്ട് ഇളക്കിയെടുത്ത് അവർ ഒരു ഇലയിൽ വിളമ്പി. കൂടെ ‘കൊച്ചു’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന മലചേമ്പും പുഴുങ്ങി വച്ചിട്ടുണ്ട്. എല്ലാവരും ഭയഭക്തിയോടെ മാറി നിൽക്കുന്നു. കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഇന്നെങ്കിലും വയറുനിറയെ കഴിക്കാം എന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ആ ദാരിദ്രത്തിനിടയിലും ആ വീട്ടിലെ നായയോട് അവർ സ്നേഹത്തോടെ പറയുന്നുണ്ട്- നിനക്കുള്ളത് വൈകാതെ തരാം.

രാത്രിയിൽ മുളകൾ കീറി അടിച്ച ഏറുമാടത്തിൽ ആകാശത്തെ നക്ഷത്രങ്ങളെ എണ്ണി കിടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ നാട്ടിലെ പാതിരാക്കുർബ്ബാനയും ആഘോഷങ്ങളും ബഹളങ്ങളും ഡിന്നറുകളും സമ്മേളനങ്ങളും ഓർത്തു. ഭക്ഷണസാധനങ്ങളുടെ ആധിക്യത്താൽ മേശയിൽ ഇടമില്ലാതെപോകുന്നത് ഓർത്തു. ആരും ആവശ്യത്തിൽകൂടുതൽ കഴിക്കാതെ എഴുന്നേൽക്കാറില്ല എന്നതോർത്തു. ഇരുകാലികളും നാൽക്കാലികളും ഇഴയുന്നതും പറക്കുന്നതും നടക്കുന്നതും എല്ലാം പലവിധ രീതിയിൽ ഭക്ഷണമായി രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കുന്നതും ഓർത്തു. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് പോരാനിറങ്ങുമ്പോൾ ആ വീട്ടിലെ കുഞ്ഞു, ദേബ് എന്നാണവന്‍റെ പേര്, നദിക്കരെ വരെ കൂടെ വന്നു. അവൻ എന്നോട് ചോദിച്ചു

‘ഇനിയെന്ന് വരും?”

“അടുത്ത ക്രിസ്തുമസിന്”

“അടുത്ത മാസം ക്രിസ്തുമസ്സ് ഉണ്ടാകുമോ?”

“അയ്യോ ഇല്ല. വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രമേ ക്രിസ്തുമസ് ഉള്ളൂ”.

“എല്ലാ മാസവും ക്രിസ്തുമസ് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എല്ലാ ക്രിസ്തുമസ്സിനും വയറു നിറയെ ‘കൊച്ചു’ (മലച്ചേമ്പ്) തിന്നാമായിരുന്നു”.

പത്തുവർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം സമൃദ്ധിയുടെ ഈ ആഘോഷങ്ങൾക്കിടയിൽ മനസ്സിനെ എന്നും നീറ്റുന്ന ഒരോർമ്മയാണ് ദേവപുരി. ഓരോ ക്രിസ്തുമസ് രാത്രിയിലും ആ നദിക്കരെ നിന്നുകൊണ്ട് ദേബ് ചോദിക്കും ‘ഇനിയെന്നാണ് ക്രിസ്തുമസ്?’ വയറുനിറയുന്ന ദിനങ്ങളാണ് അവന് ക്രിസ്തുമസ്. ബോബിയച്ചന്‍റെ വാക്കുകൾ കടമെടുത്താൽ, ക്രിസ്തുമസ് എന്നാൽ പതിവിൽ കൂടുതൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന മറ്റൊരുദിവസം മാത്രമായി മാറിയ നമുക്ക്, എന്ത് പുതുമയാണ് ഈ ദിനം അനുഭവപ്പെടുന്നത്?

ഒരു വാക്കു കൊണ്ട് കാറ്റിനേയും കടലിനെയും ശാന്തമാക്കിയവൻ, അരവാക്കുകൊണ്ട് രോഗത്തെയും ബാധകളെയും ഒഴിപ്പിച്ചവൻ, മരണമെന്ന പ്രതിഭാസത്തെ ഒത്തിരിവട്ടം തോല്പിച്ചവൻ, പരാമശക്തനായ ദൈവം – എല്ലാം മറന്ന്, സ്വയം ശൂന്യനായി ഒന്നും സ്വന്തമായി ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പിഞ്ചുകുഞ്ഞായി ജന്മമെടുക്കുന്നു. അവൻ നിസ്സാരനായി സ്വയം മാറുന്നു. ഒന്നും ഇല്ലാത്തവനായി അവതരിക്കുന്നു. അതാണ് ക്രിസ്തുമസ്.

അന്ന് ആ ക്രിസ്തുമസ് ദിനത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന് അഭയം നൽകാൻ അവനെ സ്വീകരിക്കാൻ ആരുംഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആർക്കും താല്പര്യമില്ലാത്ത, ആരും അന്ന്വേഷിക്കാനില്ലാത്ത, ഒരു പിറവിയായിരുന്നു തിരുപ്പിറവി. സമ്മാനങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്ന സുഹൃത്തുക്കളില്ല, അയൽക്കാരില്ല , ബന്ധുക്കളില്ല. പക്ഷെ അവൻ എല്ലാവരെയും ആശ്ലേഷിച്ചു, സ്വീകരിച്ചു, ധൂർത്തപുത്രനും പാപിനിക്കും ചുങ്കക്കാരനും വിധവയ്ക്കുമെല്ലാം അവന്‍റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു.

ക്രിസ്തു ചെറുതായതിലല്ല അവന്‍റെ മഹിമ. മറിച്ച് അവൻ ഒത്തിരിപേരെ അതുവഴി ഉയർത്തി എന്നതിലാണ്. അവന്‍റെ ചെറുതാകൽ പ്രക്രിയയിൽ സ്വയം കത്തി തീർന്നവരുണ്ട്. അവന്‍റെ വരവിനായി സ്വജീവൻ ബലി നല്കിയവരുണ്ട്. പക്ഷെ അവനുവേണ്ടി മുറിക്കപ്പെട്ടവർക്കും മുറിവേൽപ്പിക്കപ്പെട്ടവർക്കും അതൊരു നഷ്ടമായിരുന്നില്ല. അവരെയെല്ലാം അവൻ ഉയർത്തി, തന്‍റെ മഹത്വത്തിൽ പങ്കുകാരാക്കി. നിന്‍റെ ഇന്നത്തെ നന്മകൾക്ക് പുറകിലുള്ളവരെ നീ എങ്ങനെയാണ് ആദരിച്ചത്? നിനക്കുവേണ്ടി അവർ ഇനിയും ഇല്ലാതാകുന്നത് പഴയസ്നേഹത്തോടെ ആയിരിക്കുമോ? നിന്‍റെ വളർച്ചയിലുള്ള അവരുടെ പങ്കിനെ നീ അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ആദരിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഉത്തരം ഇല്ല എന്നാണെങ്കിൽ നീ ഇനിയും ക്രിസ്തുമസ് എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ല.

ദൈവപുത്രൻ ഇറങ്ങി വന്നത് മനുഷ്യനുമായി സമയം പങ്കിടാനാണ്. നീണ്ട 33 വർഷം അവൻ മനുഷ്യനുമായി സഹവസിച്ചു. എല്ലാം പങ്കുവച്ചു. അവരിൽ ഒരുവനായി. അവന്‍റെ ഭാഷയും വേഷവും മുതൽ അവൻ്റെ വികാരങ്ങൾ പോലും സ്വന്തമാക്കി. പക്ഷേ, നമുക്ക് ചിലപ്പോഴെങ്കിലും കൂടെയുള്ളവരുടെ പോലും വികാരങ്ങൾക്ക് വില നൽകാനാകാതെ പോകുന്നില്ലേ? അവരുടെ കണ്ണീരിനും പുഞ്ചിരിക്കും കൂട്ടിരുന്നിട്ട് എത്ര നാളുകളായി? ഇത് നിസ്സാരനാകാനുള്ള സമയമാണ്.നിന്‍റെ കഴിവിന്‍റെ ഭാണ്ഡങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുക. നിന്‍റെ അറിവിന്‍റെ പാദരക്ഷകൾ അഴിച്ചുവയ്ക്കുക. സ്വയം ശൂന്യനാവുക.

ശരിയായിരിക്കാം. നീ ഒത്തിരി വേദനിപ്പിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയിട്ടുണ്ടാകാം. പക്ഷെ നിനക്കാരെയും അകറ്റി നിർത്താനാവില്ല. കാരണം നിന്‍റെ ക്രിസ്തു ആരെയും മാറ്റി നിറുത്തിയിട്ടില്ല. ആരെയെങ്കിലുമൊക്കെ ഒഴിവാക്കിയാണ് നീ ക്രിസ്തുമസ് ആഘോഷിക്കുന്നതെങ്കിൽ നിനക്ക് ക്രിസ്തുമസ് ഇല്ല.

യേശു, അവന്‍റെ ജനനസമയത് ദരിദ്രരിൽ ദരിദ്രനായിരുന്നു. പക്ഷെ തന്‍റെ അടുത്തുവരുന്നവരെയെല്ലാം സമ്പന്നരാക്കിയാണ് അവൻ തിരിച്ചയച്ചത്. ആരും നിരാശരായി അവന്‍റെ പക്കൽനിന്നും തിരിച്ചുപോയതായിട്ട് നാം സുവിശേഷത്തിൽ കാണുന്നില്ല, ധനികനായ ഒരുവനൊഴികെ. എന്‍റെ മുൻപിലും ഒരിറ്റ് സാന്ത്വനത്തിനായി, അംഗീകാരത്തിനായി, പുഞ്ചിരിക്കായി, ആശ്ലേഷത്തിനായി കൈ നീട്ടുന്നവരുണ്ട്. സ്വയം ധനികനാകാനുള്ള എന്‍റെ നെട്ടോട്ടത്തിനിടയിൽ ആരെയെങ്കിലുമൊക്കെ ധനികനാക്കുവാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചോ ?

പിതാവ് പുത്രനെ ലോകവുമായി പങ്കു വച്ചതിന്‍റെ ഓർമ്മ കൂടിയാണ് ക്രിസ്തുമസ്സ്, തിരിച്ചൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ. തിരിച്ചൊന്നും നൽകില്ല എന്നുറപ്പുള്ളവരുമായി എന്തെങ്കിലും പങ്കുവയ്ക്കാൻ എനിക്കിതുവരെ സാധിച്ചിട്ടുണ്ടോ ? സമൂഹത്തിലെ അവഗണിക്കപ്പെട്ടവർക്കായി നീ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമ്പോൾ അതൊരു നഷ്ടമായി നിനക്ക് തോന്നിയേക്കാം. ശരിയാണ്, ദൈവത്തിനുമാത്രം തിരിച്ചു നൽകാനായി നീ എന്തൊക്കെയോ നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയാണ്. .

താഴേക്കിറങ്ങാനുള്ള ഒരു ശ്രമമാകട്ടെ ഈ ക്രിസ്തുമസ്സ്.
പുതിയൊരു ക്രിസ്തുമസ്സിലേക്ക്, ചെറുതാകലിലേക്ക്, പങ്കുവയ്ക്കുന്ന അനുഭവത്തിലേക്ക് നമുക്ക്പ്രവേശിക്കാം.

ഈ രാത്രിയിലും നദിക്കരെ നിന്നുകൊണ്ട് ദേബ് ചോദിക്കും ‘ഇനിയെന്നാണ് ക്രിസ്തുമസ്?’

✍ ഫാ. സിജോ കണ്ണമ്പുഴ OM

https://www.facebook.com/sijo.kannampuzha/posts/10220800616749107